บทที่ 113 113 ชีวิตในกรงขังของแอริต้า(ตอนจบ)

“แม่ครับ! อาร์มเก็บดอกไม้สวย ๆ มาให้แม่กับน้องครับ!”

“เก่งมากครับลูก” อังคณาเอ่อล้นไปด้วยความสุข ย่อตัวลงรับกอดจากลูกชายคนโตที่ถลาเข้ามาฟัดแก้มเธออย่าออดอ้อน

ภาคินทร์เดินตามหลังมาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มทอดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยความตื้นตันใจ ชีวิตที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยภาระความรับผิดชอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ